اختلال اضطراب فراگیر چیست؟

اختلال اضطراب فراگیر چیست؟

ویژگی اصلی اختلال اضطراب فراگیر، اضطراب و نگرانی بیش از حد در مورد چند واقعه یا فعالیت است. شدت، مدت، یا فراوانی اضطراب و نگرانی، با احتمال واقعی یا تأثیر رویداد مورد انتظار،  بی­تناسب است. فرد کنترل کردن این نگرانی و اجازه ندادن به افکار نگران کننده که در توجه به تکالیف در دست انجام اختلال ایجاد نکنند را دشوار می­داند. بزرگسالان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر اغلب در مورد شرایط زندگی روزمره و عادی، مانند مسئولیت­های شغلی احتمالی، سلامتی و امور مالی، یا مسائل پیش پا افتاده نگران هستند. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر، در مورد شایستگی یا کیفیت عملکرد خود بیش از حد نگران هستند. در طول دوره این اختلال، کانون نگرانی ممکن است از یک موضوع به موضوع دیگر جا­به­جا می­شود.

چند ویژگی،  اختلال اضطراب فراگیر را از اضطراب بیمارگون متمایز می­کنند۰اول اینکه، نگرانی­های مرتبط با اختلال اضطراب فراگیر بیش از حد هستند و معمولاً عملکرد روانی-اجتماعی را به طور قابل ملاحظه­ای مختل می­کنند. دوم اینکه،  نگرانی­های مرتبط با اختلال اضطراب فراگیر، فراگیرتر، برجسته­تر، و ناراحت­کننده­تر هستند؛ مدت طولانی­تری دارند؛ و غالباً بدون عوامل راه­انداز روی می­دهند. هره دامنه شرایط زندگی که فرد در مورد آنها نگرانی دارد گسترده­تر باشد،  نشانه­های او به احتمال بیشتری ملاک­های اختلال اضطراب فراگیر را برآورده می­کنند. سوم اینکه،  نگرانی­های روزمره به احتمال کمتری با نشانه­های جسمانی همراه هستند. افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر از ناراحتی ذهنی ناشی از نگرانی مداوم و اختلال مرتبط در زمینه­های اجتماعی، شغلی، یا زمینه­های مهم دیگر عملکرد خبر می­دهند. اضطراب ونگرانی حداقل با سه نشانه اضافی زیر همراه است: بی­قراری یا احساس عصبی یا کفری بودن، به راحتی خسته شدن، مشکل تمرکز کردن یا تهی بودن ذهن، تحریک­پذیری، تنش عضلانی،  و خواب آشفته، هر چند فقط یک نشانه اضافی در کودکان ضرورت دارد.

چه کسی اختلال اضطراب فراگیر دارد؟

اختلال اضطراب فراگیر بیماری شایعی است؛ تخمین­های معقولی که در مورد شیوع یک ساله­ی آن زده می­شود، در طیف سه تا هشت درصد است. نسبت زن به مرد در این اختلال حدود دو به یک است. تقریباً ۲۵% بیمارانی که به روانپزشکان و روانشناسان مراجعه می­کنند به اختلال اضطراب فراگیر مبتلا هستند. این اختلال معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی شروع می­شود، هرچند موارد بیماری در بزرگسالان مسن­تر به وفور دیده می­شود.

سیر و پیش­آگهی

تعیین دقیق سن شروع این اختلال مشکل است؛ اکثر بیماران مبتلا اظهار می­کنند که از وقتی به یاد دارند دچار اضطراب بوده­اند. معمولاً بیماران در سنین ۲۰ تا ۳۰ سالگی مورد توجه بالینگران قرار می­گیرند، گرچه اولین مراجعه آنها به پزشک ممکن است عملاً در هر سنی اتفاق بیفتد. فقط یک سوم مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر درصدد درمان روانپزشکی برمی­آیند. به دلیل بالا  بودن میزان بروز ابتلای همزمان به سایر اختلالات روانی در بیماران دچار اختلال اضطراب فراگیر، سیر بالینی و پیش­آگهی این اختلال را به سختی می­شود پیش­بینی کرد. با این حال برخی از داده­ها حاکی از آن است  که در شروع اختلال اضطراب فراگیر وقایع ناگواری در زندگی بیمار وجود دارد؛ یعنی وقوع چندین واقعه منفی در زندگی احتمال پیدایش این اختلال را به مقدار زیادی افزایش می­دهد. اختلال اضطراب فراگیر بنا به تعریف، بیماری مزمنی است که خیلی وقت­ها هم می­تواند مادام­العمر شود.

علت اختلال اضطراب فراگیر چیست؟

برخی تحقیقات پیشنهاد می کنند که اختلال اضطراب فراگیر ارثی است و برخی موقعیت­های استرس­زا را علت آن می دانند.  مطالعات دیگر بر توضیحات زیست شناختی متمرکزند. متاسفانه هیچ پاسخ روشنی در توجیه علت این اختلال وجود ندارد. به­هرحال برخی عوامل هستند که بنظر می رسد خطر ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر را افزایش می دهند:

  • خطر ابتلا زنان به این اختلال بیشتر است.
  • میزان وقوع با سن افزایش می یابد.
  • ازدواج قبلی )جدایی، طلاق یا مرگ یکی از زوج ها(
  • سابقه افسردگی یا سوءمصرف مواد و الکل در فرد
  • سابقه افسردگی، اختلال های اضطرابی دیگر یا سوءمصرف مواد و الکل در خانواده

تفکر چه تأثیری بر اختلال اضطراب فراگیر می­گذارد؟

به نظر می­رسد افراد مبتلا به GAD بیشتر اوقات نگران اتفاقات بد احتمالی هستند. آنها حتی وقتی که احتمال روی دادن اتفاق بد خیلی کم باشد ، باز هم پیش­بینی می­کنند و منتظرند که اتفاق “وحشتناکی” روی خواهد داد. آنها فکر می­کنند معنای احساس اضطرابشان این است که اتفاق رخ خواهد داد. یعنی، احساس آنها گواهی می­دهد که اتفاق بدی می­افتد. بسیاری از افراد نگران معتقدند که نگرانی زیاد از غافلگیر شدن شان جلوگیری می کند، یا نگرانی آن ها را آماده می­کند که با بدترین نتیجه ی ممکن رو به­رو شوند . اگر شما دائماً نگران هستید، شاید متوجه نشده باشید که به خودتان  می­گویید “مبادا…؟” این ”مبادا” شما را با انواع احتمالات بدی پر می­کند که فکر می کنید باید برایشان آمادگی داشته باشید.  به نظر می رسد این چیزهای بدی که باید نگرانشان باشید تمامی ندارند . در واقع، حتی وقتی که همه چیز خوب پیش می رود، باز هم ممکن است به خودتان بگویید، “خوب، هیچ تضمینی نیست که در آینده اتفاق بدی نیافتد” به جز نگرانی درباره اتفاقاتی که ممکن است بیفتد و ”خارج از کنترل شما“ باشد، شاید فکر کنید که” این نگرانی ها مرا دیوانه می کند” یا ” این نگرانی ها مرا مریض می­کند“.  اگر شما به  GAD مبتلا باشید ممکن است بین ترس از این نگرانی غیر قابل کنترل و این عقیده که نگرانی از شما محافظت می کند گیج و سردرگم شوید.

چگون بفهمیم به این اختلال مبتلا هستیم؟

وقتی تشخیص اختال اضطراب فراگیر داده می شود که فرد حداقل به مدت ۶ ماه نگرانی و تنش مزمن و مفرط داشته باشد.  بنظر می رسد این نگرانی بسیار شدیدتر از اضطرابی است که اکثر مردم در موقعیت های مشابه تجربه می کنند.

دو سوال بسیار ویژه که به تشخیص اختلال اضطراب فراگیر کمک می کند:

به این دو سوال پاسخ « بله» یا «خیر» دهید.

  1. آیا طی چهار هفته ۴ گذشته، در اکثر مواقع، از نگرانی، تنش یا اضطراب در رنج بوده اید؟
  2. آیا مکرر تنیده و تحریک پذیرید یا در خوابیدن مشکل دارید؟

اگر پاسخ شما به هر دو سوال مثبت می باشد، احتمالا به اختلال اضطراب فراگیر مبتلا هستید اما چنانچه فقط به سوال یک پاسخ مثبت داده اید ۹۰% ممکن است که به اختلال اضطراب فراگیر مبتلا باشید. با روانپزشک یا روانشناس درباره هر علامت دیگری که احتمالا تجربه می­کنید، صحبت کنید.  خوشبختانه روش­هایی برای درمان وجود دارد که با کنترل نگرانی به کنترل زندگی کمک می کند.

در صورت ابتلا به اختلال اضطراب فراگیر  چه کار کنیم؟

اختلال اضطراب فراگیر قابل درمان است.  روانپزشک در این زمینه می­تواند شما را یاری کند.  او ممکن است برخی آزمایشات پزشکی را به منظور بررسی احتمال هر بیماری جسمی انجام دهد. همچنین ممکن

است درباره دارو یا ماده­ای که احتمالا مصرف می­کنید از شما سوال کند. برخی از بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر، برای غلبه بر اضطراب و نگرانی به سوءمصرف مواد و الکل روی می آورند. حتما با روانپزشکتان درباره هر علامت دیگری صحبت کنید.  با کمک روانپزشک و روانشناس و دریافت درمان مناسب احساس بهتری خواهید داشت.

آیا ممکن است همزمان با این اختلال به بیماری دیگر نیز مبتلا باشیم؟ همزمان با این اختلال به بیماری

مبتلایان به اختلال اضطراب فراگیر، اغلب از بیماری های دیگر نیز در رنج می برند. افسردگی، اختلال وحشت­زدگی، اختلال اضطراب اجتماعی و سوء مصرف مواد، شایع ترین بیماری های مرتبط با اختلال اضطراب فراگیرند. هرچه فرد به بیماری بیشتری مبتلا باشد، درمان دشوارتر خواهد بود. اگر از اختلال­های اضطرابی چندگانه رنج می­برید، دلسرد نشوید.  گزینه های درمانی وجود دارد که می تواند بیماری­های مرتبط با اختلال اضطراب فراگیر را هدف قرار دهد. به منظور دریافت بهترین تشخیص و درمان، با روانشناس درباره همه علائمی که دارید صحبت کنید.

در درمان اختلال اضطراب فراگیر چه روش­هایی می­توان استفاده کرد؟

برای درمان اختال اضطراب فراگیر از دو روش استفاده می­شود: دارو درمانی و درمان روانشناختی.  هر وقت روانپزشک یا روانشناس اطلاعات دقیقی درباره علائم، سابقه دارویی و سلامت عمومی شما به دست بیاورد، درباره گزینه­های درمان با شما صحبت خواهد کرد.  مهم است که آنها درباره همه علائم و احساسات شما در بازه­های زمانی اطلاع داشته باشند. با روانشناس یا پزشک خود درباره همه علائم و اینکه چه احساسی دارید، صحبت کنید.  ارائه اطلاعات درست به آنها به تجویز درمان مناسب کمک می­کند.

دارو درمانی

در درمان این اختلال از دو نوع درمان دارویی استفاده می­شود:  ضد افسردگی­ها و بنزودیازپین­ها. مشخص شده است که هر دو دارو در درمان اختال اضطراب فراگیر بسیار موثرند.  اما مانند هر دارویی نسبت به عوارض جانبی این داروها هشیار باشید.  اگر حساسیت دارویی دارید حتما با پزشک صحبت کنید. پزشک می تواند عوارض دارویی را حذف یا به حداقل برساند. اگر از علائم دیگر افسردگی یا اضطراب رنج می برید حتما با پزشک صحبت کنید. داروهایی هستند که می توانند ضمن درمان علائم اختال اضطراب فراگیر، علائم اختالات دیگر را نیز درمان کنند. اگر درحال حاضر مواد یا الکل مصرف می­کنید با پزشک در میان بگذارید، چرا که ممکن است با داروهای دیگر تداخل کنند و به بدتر شدن حال شما منجر شوند.

درمان های روانشناختی

همراه شدن دارو با روان درمانی که توسط متخصصان مجرب انجام می شود، به روند بهبودی بسیاری از بیماران کمک می کند. در روان درمانی با آموزش مهارت های مقابله­ای، به بیمار کمک می­شود تا احساس اضطراب و افسردگی خود را مدیریت کند. روش های زیر از روش های رایج در درمان اختلال اضطراب فراگیر هستند:

  • درمان شناختی رفتاری:

  این روش رایج ترین روش در درمان اختلال اضطراب فراگیر است . در این روش به بیمار در شناخت اضطراب و راههای مقابله با آن کمک می شود. درمان شناختی – رفتاری به شما کمک می کند تا درباره سود و زیان دلشوه و نگرانی بیشتر بیاندیشید و به شما نشان می دهد چه طور باید نگرانی سودمند و غیر مفید را از هم تشخیص دهید . درمانگرتان به شما کمک می­کند این نگرا نی ونگرانی­های آتی را در بوته آزمایش بگذارید. به علاوه، به شما یاد می­دهد چگونه بر اجتناب از فعالیت، یا بر افکار نگرانی­آورتان غلبه کنید. درمانگرتان ممکن است از مداخلاتی مانند آرامش عضلانی، بیوفیدبک، تمرینات تنفسی، فنون مدیریت زمان و درمان بی خوابی استفاده کند تا سطح برانگیختگی اضطرابی تان را کاهش دهد.  دلواپسی از صدمه احتمالی یکی از این نگرانی های بیش از حد است که هدف مداخلات درمانی بعدی قرار می­گیرد، درمان شناختی – رفتاری توجه شما را به  این نکته جلب می­کند که شما تا چه اندازه مایلید به نفع اتفاقات بد نتیجه­گیری کنید، و به شما می­آموزد تا بین اضطراب و واقعیت تفاوت قایل شوید. درمانگرتان به شما می­آموزد از فرم های خودیاری استفاده کنید که اگر نگران شدید سؤال هایی را از خودتان بپرسید. این سؤال­ها می­تواند به شما کمک کند تا نگرانی خود را بهتر ببینید. سرانجام، از آنجا که سراسر روز نگرانید، درمانگرتان شما را یاری خواهد کرد تا نگرانی را به ”زمان نگرانی “ محدود کنید و به شما کمک می کند تا موضوعات مختلف نگرانی­تان را بیابید.

درمان شناختی رفتاری تا چه حد در درمان اختلال اضطراب فراگیر مؤثر است؟

با توجه به دوره طولانی  GADجای امیداوری است که درمان­های جدید روز به روز مؤثرتر عمل می­کنند . در برخی مطالعات، درمان شناختی – رفتاری مؤثرتر از درمان دارویی برای  GADبوده است . این درمان نیاز به مصرف دارو را کاهش می­دهد، و در برخی موارد بهبودی بیمار پس از درمان نیز ادامه می­یابد تا وقتی که مشکل به کلی از بین برود .در حدود ۵۰% بیماران مبتلا به  GADبهبودی زیادی نشان می­دهند.

  • روان درمانی حمایتی:

در این روش به بیمار در غلبه بر اضطراب قوت قلب داده می شود. جلسات مشاوره بر ارائه راهکارهای مقابله ای و مدیریت استرس متمرکز است. از این راهکارها می توان در شرایط استرس­زای روزانه استفاده کرد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *